Het klinkt zo lieflijk: Rondje Duin. Maar niks is minder waar. De ATB-route in de Drunense Duinen is het zwaarste parcours wat ik ken. Mul zand, venijnige klimmetjes, en overal dwarsliggende boomwortels. Waarom doe ik me dit aan, dacht ik andere jaren vaak.
Vannacht, tijdens een plas-pauze, kolkte het regenwater door de dakgoot. Tegen negenen, het was net droog, meldden zich toch 7 TCT-ers op de nieuwe houten vloer in Huize Stroopwafel (bij ons dus). 
Vanaf de eerste meters (eigenlijk al vanaf huis) reed ik al max hartslag. Ondanks de regen lag het parcours er goed bij.  Pas in de derde zandbak moest ik er even af. Bij alle klimmetjes kwam ik op mijn kleinste verzet net(jes) boven. Terwijl ik me verlekkerde op een nieuw PR x91niet afstappenx92, stuurde ik uit een bocht en schoof bijna de diepte in. Uitgepierd kwam ik bij De Roestelberg, waar het zelfs bergaf lastig is op de fiets te blijven. Hierna is het zwaarste leed wel geleden. Maar de fut was er ook helemaal uit. Toen ik nog een boomstronk verkeerd taxeerde, moest voor de derde keer een voetje aan de vloer. Natuurlijk kwam ik als laatste in Bosch en Duin bij de koffie. Om onnodige vertraging te voorkomen heb ik die maar overgeslagen.
Klik hier voor routekaartje